Naar de inhoud
VANGELDER

Apps

Een Fusion 360 MCP-pijplijn voor productconfiguratoren

Eén orchestrator, drie applicaties en ongeveer 28 seconden van een prompt naar geometrie, een render en een A4-specsheet. Waarom de pijplijn uit schema-gevalideerde MCP-tools bestaat en niet uit gegenereerde CAD-scripts, en wat die vorm oplevert voor een configurator.

18 okt 2026 · 6 min leestijd

Fusion 360 heeft een volwaardige scripting-API. Parameters, schetsen, extrusies, afrondingen, exports — alles wat de interface kan, kan Python ook vanuit de draaiende applicatie. Daarmee is het de voor de hand liggende plek om een taalmodel op los te laten, en precies de verkeerde.

De pijplijn op onze Fusion 360 MCP-pagina is andersom gebouwd. Een orchestrator plant de opbouw; Fusion 360, Blender en de layout-renderer zijn elk beschikbaar als een kleine set schema-gevalideerde MCP-tools. Vier stappen — de vraag lezen, het onderdeel bouwen, de hero-render maken, de sheet samenstellen — en ongeveer 28 seconden later staat er een drukklare A4-PDF op schijf.

Het getal om naar te kijken is niet 28. Het is het feit dat het model nergens CAD-code schrijft.

Wat gegenereerde CAD-code je kost

Geef een model de adsk.fusion-API en je hebt de onvoorspelbaarheid in de slechtst denkbare laag gelegd: die waar geometrie uit komt die iemand later misschien echt laat produceren.

Het faalt halverwege, met een half onderdeel als resultaat. Een gegenereerd script dat struikelt op regel 40 heeft regel 1 tot en met 39 al uitgevoerd, en die bewerkingen staan in de tijdlijn. Er zit geen transactie om een Fusion-script heen. Je krijgt geen nette fout, je krijgt een document met een stuk van een onderdeel erin — en een model dat vrolijk probeert door te gaan waar het gebleven was.

Er valt niets na te lezen. Elke run levert een ander script op. Run vier naast run vijf leggen zegt iets over de formulering van het model, niet over het onderdeel. Gaat er iets mis, dan moet je code debuggen die in die vorm nooit meer zal bestaan.

Er valt niets te testen. Een testsuite op gegenereerde code is een testsuite op een bewegend doel. Zet je de modelversie vast, dan schuift het alsnog; wissel je van model, dan begin je opnieuw.

Dit gaat niet over hoe goed modellen Python schrijven. Het gaat over waar je de grens legt. Ligt die bij “het model schrijft code en CAD voert ze uit”, dan hangt de correctheid van elk onderdeel dat je uitlevert af van een steekproef uit een kansverdeling.

Wat een tool heeft dat een script niet heeft

Elke MCP-tool in de pijplijn heeft een getypeerd invoerschema en een getypeerde retourvorm. Dat klinkt als loodgieterswerk. Het is het hele ontwerp.

Ongeldige invoer bereikt de CAD-API nooit. De brug valideert tegen het schema en weigert voordat er één call vertrekt. Een vinsteek die als string binnenkomt, een negatieve afrondingsstraal, een parameternaam die niet in het sjabloon bestaat — geen daarvan wordt ooit een Fusion-bewerking. Dit is de enige vangrail waar een taalmodel zich echt niet omheen kan praten, want ze wordt afgedwongen aan de andere kant van de grens.

Wat terugkomt is data, geen consoletekst. fusion.export_stl geeft een bestand en een grootte terug, niet een alinea die het model nog moet interpreteren. Een mislukte stap is een mislukte stap, en niet een zin die leest als een succes. Precies dat verschil maakt dat de orchestrator over de volgende stap kan beslissen in plaats van gokken.

Een tool is een eenheid werk, geen regel code. In het gepubliceerde transcript wordt fusion.fillet_all_edges { r:0.5mm } 192 randen. Eén beslissing op het niveau van het model, 192 bewerkingen op het niveau van Fusion, en de logica die de randen selecteert zit in de brug — waar ze te lezen, te testen en één keer te repareren is. Dezelfde run zet negen gebruikersparameters en doet zeventien schets- en extrusie-calls voor één body van 82 cm³.

Wat er kan gebeuren, is de lijst met tools. Die lijst kun je nalezen. Iets toevoegen is een bewuste handeling met een schema eraan vast, geen eigenschap die vanzelf ontstaat uit een betere prompt.

Er zit één bewuste asymmetrie in, en die benoemen we omdat ze eruitziet als een inconsistentie. De Blender-stap is blender.execute_blender_code — gegenereerde Python, uitgevoerd in Blender. De statistiek op de pagina luidt “0 vrije codepaden in CAD”, niet nul overal. De redenering gaat over gevolgen. Een verkeerde shader kost je de veertien seconden die Cycles aan de render besteedt; je kijkt naar het beeld en draait het opnieuw. Een verkeerde extrusie levert een body op die geometrisch geldig is, er aannemelijk uitziet en toch fout is — en die kan tot bij een leverancier raken.

De tools zijn het contract

Omdat elke mogelijkheid een schema is en geen afspraak in een prompt, is de orchestrator het minst dragende onderdeel van de hele pijplijn. Vandaag stuurt Claude hem aan; Microsoft Foundry, OpenAI of eender welk ander taalmodel dat tools kan aanroepen stuurt dezelfde tools aan, zonder dat die tools veranderen.

Dat is een claim over uitwisselbaarheid, en zulke claims zijn meestal zachter dan ze klinken, dus hier de precieze versie. Modelspecifiek is het plannen: welke tools, in welke volgorde, met welke waarden. Niet modelspecifiek is alles wat Fusion, Blender of de PDF aanraakt. Wissel je van orchestrator, dan krijg je misschien een ander plan. Je krijgt geen andere set toegestane bewerkingen, want de schema’s zijn niet meeverhuisd.

Voor iets dat op de productcatalogus van een klant draait, weegt dat zwaarder dan de kwaliteit van het model op zich. Modelkeuze wordt daarmee een inkoopvraag — waar het draait, onder welke voorwaarden, met welke latency — en niet langer een architectuurvraag.

Waarom die vorm past bij een configurator

Een configurator is een parametercontract met een formulier ervoor. De klant kiest een aantal vinnen, een steek, een bevestigingspatroon, en die keuzes moeten betrouwbaar eindigen als geometrie, een beeld en een document — bij de honderdste configuratie net zo goed als bij de eerste.

Drie eigenschappen van de pijplijn sluiten daar rechtstreeks op aan.

De parameters zijn de interface. Elke productfamilie krijgt een Fusion-sjabloon en een parametercontract. In de gepubliceerde run stuurden negen gebruikersparameters het koellichaam. Het optieoverzicht van een configurator is precies dat, van de andere kant bekeken — en meteen ook de eerlijke grens van wat onze pagina laat zien: de run die daar staat, wordt door een prompt aangestuurd. Het architecturale punt is dat de tools gevalideerde waarden aannemen en het hun niet uitmaakt of iemand ze intikte of een formulier ze doorstuurde.

De uitvoer is reproduceerbaar uit de invoer. De opbouw is volledig parametrisch en herhaalbaar. Verander één parameter, draai opnieuw, en je krijgt het bijbehorende onderdeel, de bijbehorende render en de bijbehorende sheet — geen benadering ervan. Reproduceerbaarheid is wat revisies goedkoop maakt, en een configurator bestaat vooral uit revisies.

Het tijdsbudget is afleesbaar. Ongeveer 28 seconden van begin tot eind op een laptop, waarvan veertien voor de Cycles-render. Is dat te traag voor jouw geval, dan weet je precies welke stap je moet aanpakken, en het is niet de CAD-stap. Tijden uit een pijplijn van losse tools kun je toewijzen; tijden uit een script niet.

Waar het werk werkelijk zit

Niet in de MCP-laag. De pijplijn is gebouwd op de fusion-general MCP-server, gecombineerd met blender-mcp voor de render. De meeste servers aan de CAD-kant worden nog altijd door de community onderhouden; Autodesk bracht in april 2026 zijn eerste officiële uit — MCP-servers voor Fusion, Fusion Data en Revit — als tech preview.

Het werk zit in de contracten. Een Fusion-sjabloon per productfamilie, met parameters die een naam en grenzen hebben in plaats van impliciet te zijn. Een schema voor de spectabel dat vastlegt welke velden verschijnen en waar elk veld vandaan komt — CAD-parameters, ERP of een YAML-bestand ernaast. Een huisstijlsjabloon voor de layout, één keer ingesteld, zodat er tussen merken geen regel code hoeft te wijzigen. Vertaalde labels en eenheden als de sheets in NL, FR, EN en DE de deur uit gaan.

Dat is werk zonder glans, en het is het deel dat bepaalt of het geheel overeind blijft. De pijplijn zelf verandert niet tussen CAD-platformen; alleen de brug aan de CAD-kant. Op welk platform je ook zit, dezelfde vraag beslist de uitkomst — of je precies en vooraf kunt opschrijven wat een geldig product in deze familie is. Schema-gevalideerde tools beantwoorden die vraag niet voor je. Ze maken het wel onmogelijk om ze over te slaan.

Alle insights