Naar de inhoud
VANGELDER

Microsoft AI

Model Context Protocol, zonder de hype

MCP is een transportlaag en een afspraak over tools — geen integratieplatform en geen rechtenmodel. Wat de onderdelen werkelijk zijn, hoe de drie schakels van AI-client tot live Business Central-data in elkaar zitten, en welk deel je nog altijd zelf moet regelen.

18 okt 2026 · 6 min leestijd

MCP is een open standaard die Anthropic in 2024 publiceerde, die daarna is overgenomen door OpenAI, Microsoft en zowat de hele AI-toolindustrie, en die Anthropic in december 2025 overdroeg aan de Agentic AI Foundation van de Linux Foundation. Het lost één probleem op, en dat probleem is smal: hoe geef je een AI-assistent toegang tot je data en je systemen zonder voor elke combinatie van model en systeem een aparte koppeling te bouwen. Daarvóór had elke client en elk systeem zijn eigen connector nodig. Sindsdien implementeren beide kanten hetzelfde protocol en kan elke client bij elke server.

Verder reikt de ambitie niet. Alles wat mensen er nog aan toeschrijven — governance, security, het orkestreren van agents — zit erbovenop, of zit er gewoon niet in.

Wat bijna iedereen omgekeerd heeft

De MCP-server staat aan de kant van de data.

Dat voelt de eerste keer verkeerd. “Server” klinkt als het grote centrale ding, en de AI is het grote centrale ding, dus dan is het model toch de server? Nee, precies andersom. Business Central draait een MCP-server. Je SharePoint-omgeving zou een MCP-server draaien. Claude Desktop, VS Code en Cursor — de tools waar een mens effectief voor zit — zijn MCP-clients.

Zodra dat goed staat, valt de rest van het vocabulaire op zijn plaats. Eén client praat met meerdere servers tegelijk. Een server weet niet welk model aan de andere kant zit en hoeft dat ook niet te weten: hij publiceert wat hij kan en beantwoordt aanroepen. Dat is meteen de reden dat diezelfde BC MCP-server werkt voor Claude, voor Copilot en voor Cursor, zonder dat iemand daar een Claude-versie of een Copilot-versie voor moet schrijven.

Waarom er een proxy tussen zit

MCP kent twee transportlagen, en het verschil tussen die twee verklaart een heel onderdeel.

stdio. De client start de server als lokaal proces en praat ermee via standard input en output. Geen netwerk, geen poorten, geen authenticatielaag — de procesgrens van het besturingssysteem is de grens. Dit is wat een desktopclient gebruikt.

Streamable HTTP. De server is een endpoint op afstand, bereikbaar over HTTPS, met Server-Sent Events voor alles wat terugstroomt. Dit is wat een gehoste server wel moet gebruiken, want een datacenter van Microsoft kan geen proces opstarten op jouw laptop.

De MCP-server van Business Central draait bij Microsoft en spreekt dus streamable HTTP. Veel clients kunnen er vandaag rechtstreeks bij — Microsoft documenteert Claude Code, GitHub Copilot CLI en ChatGPT, mits een app registration in Entra, omdat Entra geen dynamic client registration ondersteunt. Een client die alleen stdio spreekt, kan dat nog altijd niet.

Dat gat, plus tokenvernieuwing en het opvangen van een koude start op je eigen machine, is waarom bc-mcp-proxy bestaat. Bekijk je het als drie schakels, dan is er weinig mysterieus aan de architectuur:

Je AI-client spreekt stdio en weet niets van Business Central, OAuth of Entra. Hij ziet een lijst tools en roept er een aan.

De proxy, op jouw machine, doet zich tegenover die client voor als een gewone stdio MCP-server, en houdt het OAuth-token vast. Aanmelden, stil vernieuwen en opnieuw verbinden gebeuren hier — op je eigen toestel, in een proces dat jij beheert.

De BC MCP-server van Microsoft krijgt de HTTPS-aanroepen met dat token binnen, valideert het, en voert ze uit tegen jouw omgeving met de rechten van de aangemelde gebruiker en de bewerkingen die de configuratie toelaat, en niets meer.

Aan die middelste schakel is niets exotisch. Het is een protocolvertaler met tokenbeheer. Ze vraagt aandacht, niet omdat ze ingewikkeld is, maar door waar ze staat: het is het enige onderdeel dat een token naar je financiële systeem vasthoudt.

Wat er werkelijk over de lijn gaat

Een tool is drie dingen: een naam, een omschrijving en een parameterschema. Het resultaat van een aanroep is het vierde dat beweegt. Dat is de volledige afspraak.

Merk op wat er níet in dat lijstje staat. Het model ziet je implementatie niet, je tabellen niet, je bedrijfsregels niet en je commentaar niet. Wanneer het beslist of het deze of gene tool aanroept, leest het één zin en een JSON-schema. Meer heeft het niet.

Dat heeft een gevolg dat makkelijk uit te leggen en makkelijk te onderschatten is: een slechte toolomschrijving is een bug, geen documentatieprobleem. Een tool die omschreven staat als “Haalt gegevens op” wordt aangeroepen wanneer dat niet had gemoeten, en overgeslagen wanneer het wel had gemoeten — en die fout ziet eruit als een fout van het model. Dat is het niet. Het model heeft correct gehandeld op basis van het enige dat het gekregen heeft. Hetzelfde geldt voor parameterschema’s: een parameter die je als vrije tekst typeert terwijl het eigenlijk één van vier statussen is, wordt vroeg of laat gevuld met een geloofwaardig ogende vijfde.

Bouw je zelf MCP-tools, dan gaat daar je aandacht naartoe, en meer dan naar het transport. Omschrijvingen zijn interface, geen bijschrift daarbij.

Bij de ingebouwde server van Business Central schrijf je ze niet zelf, wat de knop verplaatst in plaats van weghaalt. Jouw sturing zit in de configuratie: welke API-pagina’s en -query’s die vrijgeeft, en welke bewerkingen elk ervan toelaat.

Wat Business Central effectief meelevert

Microsoft leverde in 2025 voor het eerst een MCP-server mee in Business Central, als preview; sinds versie 28 (release wave 1 van 2026) is die algemeen beschikbaar, en elke host — Copilot Studio, VS Code, Claude, ChatGPT — verbindt met hetzelfde endpoint, https://mcp.businesscentral.dynamics.com, en kiest tenant, omgeving, bedrijf en configuratie via headers. Geen aparte licentie, geen add-on: het zit in de omgeving.

Standaard laat een ingebouwde configuratie agents al elke geschikte API-pagina en API-query ontdekken en lezen waar de aangemelde gebruiker rechten op heeft. Wil je dat afbakenen, of aanmaken, wijzigen, verwijderen en acties toelaten, dan maak je een MCP Server Configuration aan, stel je die in en zet je daarna Active aan; zolang ze actief is, kun je de configuratie zelf niet bewerken — zet ze uit om ze aan te passen. Vervolgens kies je de vorm van je tooloppervlak:

Statische modus genereert één tool per toegelaten bewerking op elke API-pagina of API-query die je toevoegt — List_Customers_PAG30009, Create_Customer_PAG30009 enzovoort. Een afgebakende, voorspelbare set. Het model ziet elk schema, wat prompttokens kost, en het raakt alleen bij wat jij vooraf gekozen hebt.

Dynamische modus stelt in de plaats daarvan drie generieke tools beschikbaar — bc_actions_search, bc_actions_describe, bc_actions_invoke — en de client ontdekt acties op het moment zelf. Goedkoper in prompt, veel flexibeler, en traag bij de eerste aanroep, want Business Central loopt daarvoor de metadatacatalogus door. Met Discover Read-Only Objects aan maten we die wandeling op 50 tot 60 seconden aan serverkant, op een Cronus-demo.

Begin statisch. Je krijgt snel feedback en je weet precies welke tools bestaan. Ga naar dynamisch zodra je mensen dingen beginnen te vragen waar je geen tool voor had voorzien.

Wat MCP niet oplost

Dit is het stuk dat meestal wordt overgeslagen, en in een bedrijfscontext is het net het stuk dat er het meest toe doet.

MCP is een transportlaag en een afspraak over tools. Het is geen rechtenmodel. Er zit niets in het protocol dat bepaalt wie het grootboek mag inkijken. Wanneer een aanroep bij Business Central binnenkomt, past BC precies toe wat het ook zou toepassen als die gebruiker de pagina zelf opent: machtigingen, bedrijfstoegang, licentie. Het token draagt een identiteit, en die identiteit draagt de rechten.

Praktisch geformuleerd: alles wat de AI kan bereiken, had de aangemelde gebruiker ook zelf kunnen openen. Niet meer, en niet minder. Dat is geruststellend, en het is meteen ook het plafond. Een model aansluiten op een account met ruime rechten creëert geen risico dat het model die rechten overschrijdt — het haalt de wrijving weg die stilzwijgend als controle fungeerde. Wie vroeger door vier pagina’s moest klikken om een lijst samen te stellen, vraagt die nu in één zin. Die rechten stonden altijd al zo wijd. Alleen de moeite is veranderd.

De vragen die je je stelt voor je iets aansluit, zijn dus geen protocolvragen. Welk account meldt zich aan. Waar kan dat account vandaag al bij. Welke API-objecten laat de standaardconfiguratie lezen — alles wat geschikt is en waar de gebruiker bij kan, tenzij je een smallere standaard aanwijst — en horen schrijfrechten in een aparte, benoemde configuratie. En staat de telemetrie voor toolaanroepen aan op die omgeving, zodat het antwoord op “wie heeft wat gevraagd” bestaat vóór iemand het nodig heeft.

MCP doet het leidingwerk goed en verder niets. Dat is geen verwijt — een protocol dat er ook nog een rechtenmodel bij wou zijn, zou allebei slechter doen. Het betekent dat het besturen blijft waar het altijd al zat: in de systemen die het al deden, bij de mensen die er al verantwoordelijk voor waren.

Alle insights