De cloudmigratietool van Microsoft verplaatst data. Code verplaatst hij niet. Het meeste van wat een overstap naar Business Central online moeilijk maakt, volgt uit die twee zinnen.
Met de tool zelf is niks mis: hij repliceert je on-premises tabellen naar de online tenant via Azure Data Factory, tabel per tabel, met succes en fout per tabel bijgehouden. Wat hij niet kan, is een C/AL-modificatie meenemen. Business Central online draait uitsluitend op extensions, en data uit tabellen met codewijzigingen komt niet mee tenzij die wijzigingen afgedekt zijn door extensions die aan beide kanten geïnstalleerd staan. De applicatielaag moet online al bestaan voor de data ergens kan landen.
Microsoft documenteert twee paden weg van een gemodificeerde on-premises database: een volledige migratie, waarbij elke modificatie AL wordt en de historiek meekomt, of een herimplementatie, die stamgegevens, beginbalansen, openstaande documenten en setup meeneemt en de rest laat staan. De herimplementatietool voor versie 14 — nog in preview — dekt de standaardtabellen en zegt met zoveel woorden dat oude C/AL-modificaties en hun extensiedata niet gemigreerd worden, tenzij je de tool uitbreidt.
Veel bedrijven zitten dichter bij het tweede dan bij het eerste, hoe de offerte ze ook noemt. Het waardevolle werk in het begin is dus geen AL schrijven, maar beslissen wat je níét meeneemt. Drie vragen dragen die beslissing.
Data: wat echt in het systeem moet
Het onderscheid dat telt, is dat tussen data die in Business Central moet zitten en data die alleen terugvindbaar moet zijn. Openstaande saldi, niet-vereffende posten, voorraad, openstaande orders, de stamgegevens waar die naar verwijzen, en genoeg geboekte historiek voor je rapporterings- en bewaarplicht: dat hoort in het systeem. De factuur van twaalf jaar geleden hoeft niet in een ERP te blijven wonen.
Aan dat onderscheid hangt een prijs. Een tenant krijgt 80 GB databasecapaciteit plus een marge per Essentials- of Premium-licentie, gedeeld over alle omgevingen, productie en sandboxes samen. Online wordt data op paginaniveau gecomprimeerd, dus de omvang van je on-premises database voorspelt weinig; Microsoft beschrijft hoe je de gecomprimeerde omvang schat voor je je ergens op vastlegt.
Historische posten zijn de grootste hap en de enige waar het de moeite loont om over te discussiëren. Alle geboekte grootboek-, btw- en artikelposten meenemen kan, en dan sleept elke upgrade, omgevingskopie en restore ze mee. Vraag wat iemand écht nog zou vragen aan posten ouder dan je wettelijke bewaartermijn, en of dat antwoord uit een ERP moet komen.
Er is een ondersteunde manier om historiek te bewaren zonder ze live te houden. Datumcompressie vat oude posten samen, en de Data Archive-extensie schrijft wat daarbij verdwijnt weg in een archief dat je naar Excel of CSV exporteert — 10.000 records per archief, opgeslagen in Tenant Media, dus het patroon is exporteren en opruimen. Retention policies doen de andere kant: logtabellen en gearchiveerde documentversies krijgen een vervaldatum en een job queue die ze toepast.
Bijlagen zijn meestal de verrassing. Ingescande facturen en pdf’s staan standaard in de database en groeien terwijl niemand kijkt. Business Central kan ze buiten de database bewaren in Azure Blob Storage, een Azure file share of een SharePoint-bibliotheek — al is de back-up van wat daar staat dan jouw zaak, niet die van Microsoft.
Sommige dingen komen gewoon niet mee. Cloudmigratie neemt de meeste systeemtabellen, gebruikers en rechten niet mee, en record links helemaal niet, omdat ze aan een gebruikers-ID hangen. Nummerreeksen worden alleen gekopieerd voor de bedrijven die je repliceert. Microsoft raadt ook aan per run minder bedrijven te doen, en een bedrijf naar een al live tenant verhuizen wordt niet ondersteund — in een groepsstructuur is die batching dus een ontwerpbeslissing, geen planningskwestie.
Integraties: wat de overstap overleeft
Verdeel elke integratie over drie stapels.
Spreekt al het juiste protocol. OData V4- en REST API-calls over HTTPS komen mee met een nieuwe base URL en een app registration. Wat eronder veranderd is, is authenticatie: access keys en Basic auth werken online niet meer sinds 1 oktober 2022, dus alles wat nog op een web service access key draait, heeft een app registration en OAuth nodig. SOAP werkt nog voor je eigen pagina’s maar is op weg naar buiten — sinds versie 29.0 (oktober 2026) kun je UI-pagina’s van Microsoft helemaal niet meer als SOAP-endpoint publiceren.
Moet herbouwd worden rond een API page. Een pagina die je als OData-webservice publiceert, is een UI-pagina met een endpoint eraan, en UI-pagina’s veranderen tussen releases — door Microsoft, of door elke extension die eraan raakt. Daarom zijn REST API pages de aanbevolen weg, los van dat ze sneller zijn en velden ontsluiten die nooit op de pagina stonden. Vanaf versie 30 (release wave 1 van 2027) kun je pagina’s van Microsoft helemaal niet meer als OData-endpoint publiceren; een koppeling op zo’n pagina heeft dus een einddatum.
Kon alleen omdat de server van jou was. Dit is de stapel die geld kost.
- Alles wat rechtstreeks SQL leest — Excel via ODBC, een SSRS-rapport, een nachtelijke job die uit
G/L Entryselecteert. Online is er geen databaseconnectie om uit te delen. Die worden API-consumers, of verhuizen naar Power BI op API pages, of Microsoft Fabric en OneLake voor zwaarder werk. - .NET-interop. DotNet-types vereisen
"target": "OnPrem"en bestaan online niet. De gedocumenteerde vervanging, Azure Functions aangeroepen vanuit AL, betekent een subscription, een deploymentverhaal en een eigenaar voor wat vroeger een DLL in een map was. - Integraties via het bestandssysteem. Een job queue die een map op een server uitleest, heeft geen map meer. Azure Blob Storage, een Azure file share via de Azure File Services API-module of SharePoint nemen dat over.
- Printen en mailen vanuit de service tier. Printen loopt via Universal Print, dat een eigen abonnement vraagt, of via een printer met e-mailadres; anders doet de browser het. Mail loopt via de Microsoft 365-connector of SMTP met OAuth 2.0.
En dan de limieten die on-premises verstopt zaten, omdat je ze daar zelf instelde. OData-requests lopen af na acht minuten en de gateway na tien, een request geeft maximaal 20.000 entiteiten terug, een $batch bevat maximaal 100 operaties, een omgeving draagt 200 webhook-subscriptions. Een client die 429, 503 en 504 niet met backoff opvangt, komt door de tests en valt om op een drukke maandag.
Modificaties: hoeveel van de lijst nog een modificatie is
Hier verdient een herimplementatie zichzelf terug. Elke regel op de lijst is geschreven tegen een bepaalde versie, en het product heeft niet stilgestaan. Verdeel de lijst in vier.
Nu standaard. E-invoicing is het duidelijkste voorbeeld in België: het E-Documents-framework kwam er in 2023 release wave 2, Business Central ondersteunt PEPPOL voor België zoals vereist voor de B2B-verplichting die sinds 1 januari 2026 loopt, en connectoren voor verschillende access points zitten in het product. Retention policies, bijlagen buiten de database, goedkeuringsworkflows, artikelreferenties en de Shopify-connector zijn hetzelfde verhaal: ooit iemands modificatie, vandaag standaardfunctionaliteit.
Configuratie, geen code. Een flink deel van de oude modificaties bestaat omdat een instelling er nog niet was, of omdat niemand wist dat ze er was. Alleen de Belgische lokalisatie al dekt beperking van de boekingsperiode, verplichte dagboeksjablonen, ondernemings- en vestigingsnummers en meerdere btw-nummers zonder één regel AL.
Echt van jou. De routines waarin staat hoe jouw bedrijf werkelijk werkt, zonder equivalent in het product. Die herbouw je als volwaardige extensions — event subscribers, geen wijzigingen in de base app, propere install- en upgrade-codeunits — en bij per-tenant extensions blijft de broncode eigendom van de klant. Die lijst is meestal korter dan iedereen verwacht.
Dood. Modificaties voor een proces dat gestopt is, een rapport dat niemand opent, een koppeling naar een systeem van twee leveranciers geleden. On-premises haalt niemand die weg, want het kost moeite en verandert niets. Een herimplementatie is het enige moment waarop iets niet herbouwen gratis is.
Twee randvoorwaarden bij dat sorteren. Runtime packages mogen online niet, dus een modificatie waarvan de broncode kwijt is, is sowieso herschrijfwerk. En AL-objecten die niet onder een entitlement vallen, zijn in de cloud niet bereikbaar — iets wat de compiler je ruim voor een gebruiker vertelt.
In welke volgorde je de vragen stelt
Modificaties eerst, want die bepalen welke tabellen überhaupt migreerbaar zijn. Dan data, want het volume hangt af van welke tabellen er nog zijn. Dan integraties, want hun endpoints hangen af van de objecten die de eerste twee opleveren. En minstens één volledige proefmigratie naar een sandbox voor de cutover — het advies van Microsoft zelf, en de enige eerlijke manier om te weten hoe lang de echte duurt.
Als ons een second opinion op een offerte gevraagd wordt, is dit het stuk dat we eerst lezen: niet de dagprijs, maar of iemand heeft opgeschreven wat er achterblijft. Een offerte die alles migreert, is geen voorzichtige offerte. Het is een niet-genomen beslissing, met een prijskaartje.