De checkout van Shopify maakt geen deel meer uit van je thema, en dat is al ruim twee jaar zo. checkout.liquid rendert de stappen Information, Shipping en Payment niet meer sinds 13 augustus 2024. Op de Thank you- en Order status-pagina’s hield het nog een jaar stand: checkout.liquid en additional scripts werden daar op 28 augustus 2025 uitgefaseerd, en script tags van apps draaien er sinds die dag niet meer voor Plus-winkels en sinds 26 augustus 2026 voor alle andere winkels. Shopify Scripts volgt hetzelfde pad: sinds 15 april 2026 niet meer aanpasbaar, na 30 juni 2026 draait het niet meer.
Wat ervoor in de plaats komt is bewust smaller, en net die smalheid is het stuk dat de moeite is.
Wat er met checkout.liquid werkelijk misging
checkout.liquid was een kopie van de checkout van Shopify, bevroren op het moment dat je hem aanpaste. Elke wijziging die Shopify daarna doorvoerde — een nieuwe betaalmethode, de one-page layout, een toegankelijkheidsfix — moest je met de hand opnieuw in die kopie krijgen, of je miste ze zonder het te merken. Er ging nooit iets luidruchtig stuk. De winkel bleef orders binnenhalen terwijl de checkout afdreef van die van Shopify.
Dat is wat “de volgende update breken” hier betekent. Geen buildfout. De pagina waar je geld verdient die het platform niet meer volgt, en niemand die het ziet.
Checkout Extensibility (intussen Shopify Extensions in Checkout genoemd) draait die verhouding om. De pagina is niet meer van jou. Je geeft aan wat je wil tonen en ongeveer waar, en Shopify rendert dat binnen de checkout zoals die er dit kwartaal uitziet.
Wat UI extensions wel en niet kunnen
Checkout UI extensions draaien in een Web Worker, afgeschermd van de checkoutpagina en van elkaar. Geen window, geen DOM, geen toegang tot de HTML of assets van de checkout zelf, geen toegang tot betaalgegevens. Je rendert componenten die Shopify aanlevert — web components bovenop remote-dom, de cross-platform UI-library van Shopify — en Shopify tekent ze voor jou in de pagina.
Plaatsing bestaat in drie smaken. Block targets komen terecht waar de merchant ze in de checkout editor sleept. Static targets liggen vast: na de contactvelden, boven de betaalknop, onder een cartregel. Runnable targets tonen niets — die reageren op events en leveren data.
Twee randvoorwaarden bepalen wat je kan bouwen. UI extensions op de stappen Information, Shipping en Payment vragen Shopify Plus; de Thank you- en Order status-pagina’s staan breder open. En iets aanroepen buiten Shopify betekent network_access declareren in de TOML van je extension, wat voor een publieke app een reviewgesprek is en geen vinkje.
Wat Functions wel en niet kunnen
Shopify Functions zijn de andere helft, en daar horen je businessregels thuis. Een Function is een WebAssembly-module — Rust of JavaScript, met Rust als aanrader zodra carts groot genoeg worden om ertoe te doen — die Shopify op zijn eigen infrastructuur uitvoert op het moment dat er een beslissing valt. Hij krijgt JSON binnen die volgt uit een GraphQL input query die jij schrijft, en geeft JSON terug met de operaties die Shopify moet toepassen.
De Function APIs dekken discounts, cart transform, delivery customization, payment customization, cart and checkout validation, order routing, fulfillment constraints en de generators voor afhaalpunten. Grofweg: alles wat vroeger een Ruby-script was, plus een pak dat het nooit geweest is. Elke winkel kan een publieke app met Functions installeren; een custom app met Function APIs vraagt Plus.
De limieten wil je kennen voor je eromheen ontwerpt. Een input query mag maximaal 3000 bytes groot zijn en een berekende query cost van 30 halen, de input-JSON maximaal 128 kB voor carts tot 200 regels (meer bij grotere carts), lijstargumenten maximaal 100 elementen; metafieldwaarden boven 10 kB komen niet terug. En een Function kan doorgaans niet naar buiten bellen — er bestaat een fetch target, maar die is voorbehouden aan custom apps op Enterprise-winkels. Voor de rest beslist een Function met exact wat de input query meegaf, en niets anders.
Wat je er echt voor inlevert
Vrije CSS. Branding loopt via checkoutBrandingUpsert — een API die alleen op Plus werkt — op een checkout profile: een design system met kleuren, typografie en corner radius, plus customisaties per component voor de header, de knoppen, de formuliervelden en de secties. Een woordenschat, geen stylesheet. Valt een merkrichtlijn daarbuiten, dan is het antwoord nee — en dat zeg je beter tijdens het ontwerp dan tijdens de bouw.
Vrije JavaScript. Geen third-party tag op de checkoutpagina, geen A/B-tool die de DOM herschrijft, geen snippet dat “even in de head moet”. Customer events draaien in hun eigen sandbox en kijken toe; ze passen de pagina niet aan.
Layout en volgorde van de stappen. Je kan geen stap toevoegen, weghalen of verplaatsen. Je vult plekken in die Shopify definieert, en de merchant bepaalt in de checkout editor welke je krijgt.
Een API-oppervlak dat eeuwig hetzelfde blijft. Extensions declareren een API-versie, en versies schuiven op. Checkout metafields verdwenen in versie 2026-04 uit checkout UI extensions en werden vervangen door cart metafields — een echte migratie met echt werk eraan vast. En 2025-07 was de laatste versie met React-componenten: extensions die daar nog op zitten, moeten naar Polaris web components, of ze kunnen na 1 oktober 2026 niet meer bijgewerkt worden.
Net dat laatste laat zien waarom het model standhoudt. Die wijziging werd aangekondigd, gedateerd, gedocumenteerd en van een vervanger voorzien, en elke stabiele API-versie blijft minstens twaalf maanden ondersteund, met minstens negen maanden overlap. Breuk wordt zo iets dat je inplant, geen verrassing bij een deploy waar je nooit van gehoord hebt.
Waarom de beperking het punt is
De checkout is het meest afgesloten stuk van Shopify om precies dezelfde reden dat het het waardevolste is: er gaat geld en kaartdata doorheen, en er verandert voortdurend iets. Net die sandbox die je de DOM ontzegt, maakt het verdedigbaar om code van derden op een PCI-relevante pagina te laten draaien. En net dat vaste aantal plekken laat Shopify toe de checkout te hertekenen zonder eerst met elke app-bouwer te onderhandelen.
De ruil: minder expressiviteit nu, in ruil voor het toekomstige werk van het platform. Winkels op checkout.liquid namen de andere kant en betaalden twee keer — één keer om het te bouwen, één keer toen het niet meer rendeerde.
Waar je je logica zet zodat ze blijft werken
Prijsbeslissingen horen in Functions, niet op de cartpagina. Een korting die je in Liquid of in de JavaScript van je thema berekent, is een label. De checkout rekent opnieuw vanuit de eigen state van Shopify, en alleen Functions doen aan die berekening mee. Komt het bedrag op de cartpagina uit themacode en dat in de checkout ergens anders vandaan, dan heb je twee bronnen van waarheid en gaat er eentje afwijken.
Eigen data hoort in metafields, niet in verborgen line item properties. De _ vooraan een line item property is een naamgevingsafspraak die de waarde uit klantgerichte weergaves houdt. Het is geen type, geen validatie, geen rechtenmodel en geen privacy — de waarde reist mee met de regel naar de order en naar wat de merchant te zien krijgt. Het versnippert bovendien de cart: twee identieke varianten met verschillende properties worden twee aparte regels, en dat verandert stilletjes hoe aantallen en samenvoegen zich gedragen. Metafields hebben definities en types, zitten in een namespace, kunnen met het $app:-prefix aan één app voorbehouden worden, en zijn leesbaar vanuit de input query van een Function én lees- en schrijfbaar vanuit een UI extension via de Metafields API. Order metafields kunnen hun waarde bij het aanmaken van de order automatisch overnemen van een cart metafield, waarmee de klassieke reden om naar line item properties te grijpen wegvalt.
De configuratie van een Function hoort er ook in. Lees drempels, regels en merchantinstellingen via de input query in plaats van ze in de Wasm-module te bakken. Het gedrag verandert dan zonder redeploy — en zonder jou.
Themacode blijft op de storefront. Productpagina, collectie, cart. Zodra themacode veronderstellingen maakt over de vorm van de checkout — een selector, een volgorde van stappen, een script dat na de betaling wil draaien — hangt ze vast aan iets dat je niet in de hand hebt en waarover je niet gewaarschuwd wordt.
Wat echt op maat is, hoort in een app. Een Function, een UI extension en een adminscherm, samen geversioneerd en uitgerold, valt te upgraden. Een snippet die twee jaar geleden in een themabestand belandde niet.
Checkout Extensibility kan niet alles wat checkout.liquid kon, en dat zat er ook nooit in. Wat het wel doet: wat het kan overleeft de volgende release, en wat het niet kan staat op voorhand op papier, met een datum erbij. Op de enige pagina waar geld binnenkomt, is dat de betere afspraak.